Wibrujący czarny humor
Zostawiając powidok wibrującej czerni, Daniel Chmielewski. Daniel Chmielewski zasłynął dotychczas z tego, że żadnego ze swych projektów nie ukończył.
Tak było z „Uriel”, opowieścią tworzoną wespół z fotografem Krzysztofem Kasprzakiem, czy autorską już „Atrophią”. Tym razem się udało. „Zostawiając powidok wibrującej czerni” to zabawna i wciągająca postmodernistyczna powieść graficzna. Składa się na nią kilkadziesiąt jednoplanszowych, przewrotnie spuentowanych komiksów komentujących zarówno sytuację w artystycznym grajdołku (ot, choćby zmanierowanie odbiorców czy mistrzów malarstwa), jak i skomplikowane relacje międzyludzkie (np. świetne „Bez słów jest szczerzej”). Początkowo wydają się luźno związane ze sobą, jednak ostatnia opowieść – „Cynik” – występuje w roli spinającej całość klamry. Chmielewski sprawdził się w końcu jako rysownik, dla urozmaicenia skacząc od prostych szkiców po dopracowane dzieła, ale przede wszystkim jako scenarzysta. Niegłupią treść przyprawił godnym podziwu czarnym humorem.
DRUKUJ
WYŚLIJ
Kup artykuł
GOOGLE
BLIPNIJ
STUMBLEUPON
facebook
Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniania lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w
jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją,
fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody PRESSPUBLICA Sp. z o.o.
Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody PRESSPUBLICA Sp. z o.o. lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione
pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
