• raport o korkach|
• księgarnia|
• ePapier|
• napisz do nas|
• |
• więcej kanałów RSS

Jej droga ****

Bośnia i Hercegowina, Austria, Niemcy, Chorwacja 2010, reż. Jasmila Zbanic, wyk. Zrinka Cvitesic, Leon Lucev, Ermin Bravo, Mirjana Karanovic, kina: Kinoteka, Muranów.

źródło: AP

Luna przyjeżdża na obóz, w którym uczestniczy jej ukochany i wszystkie jej przeczucia się sprawdzają – islamska indoktrynacja kobiet, mężczyzn i dzieci trwa tu w najlepsze

+zobacz więcej

Czytaj też: Fanatyzm zabija miłość

Zobacz galerię zdjęć

Drugi film Jasmili Zbanic to znakomity, klasycznie zrealizowany portret współczesnej młodej Bośniaczki szukającej dla siebie miejsca w życiu.

W poprzednim filmie reżyserki – „Grbavicy” nagrodzonej w Berlinie Złotym Niedźwiedziem – konflikt bałkański, choć dawno zakończony, był punktem wyjścia do opowieści o matce i córce poczętej w wyniku gwałtu. W „Jej drodze” wojna wciąż jest obecna w pokaleczonej świadomości i pamięci bohaterów, ale to dzień dzisiejszy Sarajewa interesuje Zbanic najbardziej. Owo dziś stolicy Bośni to ścieranie się dwóch odłamów islamu, umiarkowanego i radykalnego, czyli wahhabizmu.

Luna (Cvitesic) jest niepraktykującą młodą kobietą, stewardesą, zakochaną z wzajemnością w Amarze (Lucev), kontrolerze lotów. Mieszkają razem i starają się o dziecko, choć bez rezultatu. Wojenne wspomnienia wpędziły Amara w alkoholizm. Przyłapany na piciu w pracy, mężczyzna zostaje zwolniony i pogrąża się w marazmie. Gdy spotkany przypadkiem kolega z wojska proponuje mu wyjazd na dwutygodniowy obóz nad jezioro, gdzie mógłby uczyć dzieci obsługi komputera – od razu się zgadza. Powiadamia Lunę, że odnalazł tam spokój i ukojenie, i że przestał pić.

Kobieta wie, że jego przyjaciel to „wahhabi”, więc jedzie odwiedzić Amara pełna najgorszych przeczuć. I rzeczywiście – nad jeziorem islamska indoktrynacja kobiet, mężczyzn i dzieci trwa w najlepsze, a Amar nie jest już tym samym człowiekiem. Odmawia Lunie seksu, twierdząc, że najpierw muszą zawrzeć związek małżeński, i krytykuje jej stroje.

Jego przemiana jest dla widza jak najbardziej wiarygodna. Był przecież w kompletnej psychicznej i fizycznej rozsypce – trudno o bardziej podatny ludzki „materiał” na indoktrynację i pranie mózgu.

Scenariusz Zbanic jest pełen psychologicznych niuansów, a jego realizacja podparta solidnym aktorstwem. Reżyserka nie krytykuje otwarcie islamu, lecz daje jego obiektywny, zrównoważony obraz, mimo że oglądamy go oczami Luny.